Dziedzictwo Ashfalla

Podczas owianej złą sławą Wojny Czarnych Drzew nie wszyscy Jelenioborzanie podzielali brutalną, ale skuteczną decyzją Admetha Hadreta o podpaleniu lasów Eir Glanfath. Jedną z takich osób był najstarszy żyjący syn rodziny Ashfordów, znany wichrzyciel i buntownik. Pomimo niemal mitycznego daru przemawiania, nie był w stanie przekonać ojca, by sprzeciwił się rozkazom Admetha. Nie mając innego wyboru, by zrobić to, co uważał za słuszne, uciekł do Glanfatan i walczył przeciwko własnym rodakom. Glanfatanie doceniali jego pomoc, bo był wybitnym strzelcem. Niestety, podobnie jak wielu innych, zaginął w pożarze. Nigdy nie odnaleziono jego ciała, ale wśród popiołów lasu udało się odnaleźć jego cenny pierścień. Jego siostra opłakiwała jego śmierć i przeklinała ojca za to, że popchnął jej ukochanego brata do tak drastycznych działań. W odpowiedzi na to jego ojciec ze stoickim spokojem powiedział jej, że to cena zdrady, pośmiertnie wyrzekł się syna i wykreślił wszelkie wzmianki o nim z rodzinnych zapisów. Nie mając imienia, pod którym można by go zapamiętać, zyskał przydomek Ashfall. Wieki później postrzegany jest jako wzór nie tylko niezależności Jelenioborzan, ale także ich legendarnego uporu.